سرداب سیاه سینه ی او را

ره سوی در دو چشم او بردم

آن را به هزار حیله وا کردم

در نقب گلوی تشنه اش جستم

دل را ، دل خفته را ، صدا کردم

دل ماهی آبهای گلگون بود

سرداب سیاه سینه ، پرخون بود