دل ماهی آبهای گلگون بود

در نقب گلوی تشنه اش جستم

سرداب سیاه سینه ی او را

دل را ، دل خفته را ، صدا کردم

سرداب سیاه سینه ، پرخون بود

وان نقب که ره به سینه ی او داشت

چون راه نهان گنج قارون بود