وان نقب که ره به سینه ی او داشت

دل را ، دل خفته را ، صدا کردم

دل ماهی آبهای گلگون بود

سرداب سیاه سینه ، پرخون بود

چون راه نهان گنج قارون بود

پس ، سیل سرشک را رها کردم