که هر دم نسیمی دهد پیچ و تابت

تو پیشانی کوهساران صبحی

که تاجی است از خنده ی آفتابت

تو گهواره ی شاخساران مستی

ترا از جهانی دگر می شناسم

ترا شیر داد از ازل دایه ی من