که تاجی است از خنده ی آفتابت

تو گهواره ی شاخساران مستی

که هر دم نسیمی دهد پیچ و تابت

ترا از جهانی دگر می شناسم

ترا شیر داد از ازل دایه ی من

درین تیره شب ها که فردا ندارد