من بر بهار مرده ی خود گریه می کنم

آبادی از جهان خدا رخت بسته است

ویرانه ها به ماتم عالم نشسته اند

اما کسی به گریه ی من دل نمی دهد

جز بوته های هرزه و گل های بی نشاط

این دانه های ریخته حاصل نمی دهد