گوی نقاب ترس به رخساره داشتند

در شهر ناشناخته ای پرسه می زدم

دیوارهای شهر مرا می شناختند

اما ز آشنایی خود دم نمی زدند

من جز سکوت خویش ، نقابی نداشتم

ای ریگ های تشنه ی خورشید سوخته

این بار اگر به سوی شما رخت برکشم