ای ریگ های تشنه ی خورشید سوخته

اما ز آشنایی خود دم نمی زدند

گوی نقاب ترس به رخساره داشتند

من جز سکوت خویش ، نقابی نداشتم

این بار اگر به سوی شما رخت برکشم

از چشمه های آب روان مژده می دهم

ای کاروان وحشی مرغابیان شب