هر شاخه ، دست خویش به سویش دراز کرد

او دست های یک یکشان را کنار زد

چون کولیان نوای غریبانه ساز کرد

آنقدر خواند و خواند که زاغان شامگاه

شب را ز لابلای درختان صدا زدند

از بیم آن صدا ، به زمین ریخت برگ ها