آنقدر خواند و خواند که زاغان شامگاه

او دست های یک یکشان را کنار زد

چون کولیان نوای غریبانه ساز کرد

شب را ز لابلای درختان صدا زدند

از بیم آن صدا ، به زمین ریخت برگ ها

گویی هزار چلچله را در هوا زدند