من از سپیده دمان غیر ازین ندارم چشم

به راه من فکند پرتو چراغی را ؟

جهان ز خنده ی شیرین آفتاب تهی است

چه حاجت است به نور آشیان زاغی را

که از افق شنوم ناله ی کلاغی را