چنان به حسرت پرواز خو گرفته دلم

درین کویر بلا کیست تا تواند راند

ز گرد لاشه ی من ، کرکس خیالم را

که سرنوشت خود از خاکیان جدا بینم

چنان به شوق پریدن ز خود رها شده ام

که عکس خویش در آیینه ی هوا بینم