که عکس خویش در آیینه ی هوا بینم

چنان به حسرت پرواز خو گرفته دلم

که سرنوشت خود از خاکیان جدا بینم

چنان به شوق پریدن ز خود رها شده ام

من استخوانم ، من پاره استخوانی سرد

که دستی از بدن گرم شب بریده مرا