من آسمان شبم در حباب سربی ابر

من استخوانم ، من پاره استخوانی سرد

که دستی از بدن گرم شب بریده مرا

که جلوه ای ندهد پرتو سپیده مرا

دلم پر است ولی دیده ام ز اشک تهیدست