چه آفتی است غمین بودن و نگرییدن

که جلوه ای ندهد پرتو سپیده مرا

دلم پر است ولی دیده ام ز اشک تهیدست

چه آفتی است که چون شاخه ی خزان دیده

در آفتاب ، ز سرمای خویش لرزیدن