در آفتاب ، ز سرمای خویش لرزیدن

دلم پر است ولی دیده ام ز اشک تهیدست

چه آفتی است غمین بودن و نگرییدن

چه آفتی است که چون شاخه ی خزان دیده

تبی نماند که در من عطش برانگیزد

عرق نشست بر آن تن که همچو آتش بود