عرق نشست بر آن تن که همچو آتش بود

در آفتاب ، ز سرمای خویش لرزیدن

تبی نماند که در من عطش برانگیزد

چه شد که شعله ی سوزان به دست باد سپرد

شبی که در نفسش گرمی نوازش بود