چه شد که شعله ی سوزان به دست باد سپرد

تبی نماند که در من عطش برانگیزد

عرق نشست بر آن تن که همچو آتش بود

شبی که در نفسش گرمی نوازش بود

کنون به خویش نظر می کنم چو ماه در آب