گره خورده زنجیر بر بازوانش

عطش ، آتش افشانده در تار و پودش

غضب ، لرزه افکنده در زانوانش

گذر کرد و از او نپرسید سعدی

که ای مرد برگشته ایام چونی ؟

ندانست کاین بر ستون بسته هر شب