تا چندش از زبان کسان گوش می کنی

ترسم که همچو طبع تو سوداییم کند

این طره ای که زیب بر و دوش می کنی

راز نهان عشق خود از چشم من بخوان

گر یک نظر به جوش درون من افکنی

کی اعتنا به خون سیاووش می کنی

ای ماه ! رخ مپوش که چون شب ، دل مرا