تار پر از ناله ام، به زخمه مکوبم

بنده ی پیرم که از نهیب حوادث

راه رهایی ز دام بندگیم نیست

رنجه مدارم ازین شکنجه ، خدا را

برده ی پیرم که برده ام همه بر دوش

ناله کنان ، تخته سنگ های بلا را