گویی ز عشق رفته ، سراغی بود

آن شب ، دلی گرفته تر از شب داشت

چشمش در آرزوی چراغی بود

آن شب ، نسیم بی سر و سامان را

بر شیشه های پنجره می لغزید

رگبار قطره های گل اندوده