در دم ربوده شد

تا بالشان به خاک و به خاشاک ، سوده شد

اما دگر چه سود که آن قطره ی زلال

چون گوهری به دست بلورین آفتاب

در نیمروزهای تب آلوده ی بهار

وقتی که آفتاب

پاشد به شانه های تر شاخه ها غبار