جز در لهیب تشنگی خود ندیده اند

در نیمروزهای تب آلوده ی بهار

وقتی که آفتاب

پاشد به شانه های تر شاخه ها غبار

در جستجوی قطره ی آبی ز لانه ها

پر می زنند و روی به هر سوی می کنند

اما همیشه تشنه تر از آنچه بوده اند