ملالش در صفای آب پیدا بود

دلت آن روز از من ناگهان رنجید

نشان رنجش از چشمت هویدا بود

بلور آسمان گرد ملالی داشت

تو می رفتی و خورشید شبانگاهی

به دنبال تو عالم را رها می کرد