تو می رفتی و خورشید شبانگاهی

بلور آسمان گرد ملالی داشت

ملالش در صفای آب پیدا بود

به دنبال تو عالم را رها می کرد

تو می رفتی و خوناب سرشک من

شفق را با غم من آشنا می کرد