شفق را با غم من آشنا می کرد

تو می رفتی و خورشید شبانگاهی

به دنبال تو عالم را رها می کرد

تو می رفتی و خوناب سرشک من

دل من در پی ات چون سایه ای گمراه

تن از دیوانگی در خاک می مالید