لبم از شوری تند عرق می سوخت

علف ها همچو رگ های دل تنگم

به زیر پای تو از درد می نالید

نم اشکم چو آب از سنگ می جوشید

وجودم بی تو از خود رویگردان بود

به جان قتل خویش می کوشید