به سوی گنجه ی چوبین خود رفتم

دلم در سینه چون طبل تهی می کوفت

همآواز دل بی تاب ساعت بود

که بی او پر کنم جام شرابم را

تنم از خواب خوش بیزار و دل ، بیدار

به ساغر ریختم داروی خوابم را