نسیم ظهر خزان ، آرام

حریر نرم هوا تر بود

هزار قطره به خاک افتاد

هزار چشم کبوتر بود

چو بال مرغ صدا می کرد

هوا ، سرود کلاغان را

به بام شهر ، رها می کرد