هوا ، سرود کلاغان را

هزار چشم کبوتر بود

نسیم ظهر خزان ، آرام

چو بال مرغ صدا می کرد

به بام شهر ، رها می کرد

به زیر ابر مسین ، خورشید

سر از ملال ، به بالین داشت