ولی چه سود که از تازگی نشانه نماند

شناختن ، همه را کهنه کردن است ، دریغ

برای زیستن دل ، گر بهانه نماند

به هر چه می نگرم کهنه است و فرسوده

به هر که می نگرم دیده و شناخته است

دلم که در همه جا تازه جویی اش هوس است