که آفتاب امدیش رسیده بر لب بام

طلسم بخت بدش ، میل تازه جویی اوست

ازین طلسم ، نجاتش نمی دهد ایام

خدای را چه کند با غم رهایی خویش ؟

جهان کهنه بسی رنگ تازه می ریزد

ولی هنوز دلم خواستار ، تازه تر است