جهان کهنه بسی رنگ تازه می ریزد

خدای را چه کند با غم رهایی خویش ؟

که آفتاب امدیش رسیده بر لب بام

ولی هنوز دلم خواستار ، تازه تر است

بگو بمیر کزین ره مگر به کام رسی

که مرگ تازه طلب نیز با تو همسفر است