در پیش پای خویش به خاکم فکنده ای

از هر قدی ‚ کرشمه ی رقصی ربوده ام

اما تو چون بتی که به بت ساز ننگرد

مست از می غروری و دور از غم منی

گویی دل از کسی که ترا ساخت ، کنده ای