میان این همه با چون تویی کنار آمد

دلی که قدر عزیزان آشنا دانست

چگونه صحبت بیگانگان روا دانست

چرا که جز به تو پرداختن خطا دانست

به شام زلف تو پیوست صبح طالع خویش

که تار موی ترا رشته ی وفا دانست