به شام زلف تو پیوست صبح طالع خویش

چگونه صحبت بیگانگان روا دانست

میان این همه با چون تویی کنار آمد

چرا که جز به تو پرداختن خطا دانست

که تار موی ترا رشته ی وفا دانست

دل از امید وصال فرشته رویان شست

که عشق روی ترا ایت خدا دانست