طمع ز قصه ی جام جهان نما ببرید

که عشق روی ترا ایت خدا دانست

ز جام عشق تو چون باده ی نگاه کشید

سبوی میکده را خالی از صفا دانست

که چشم مست ترا جام جان نما دانست

بنفشه موی منا ! سر ز من متاب و مرو

که قدر مشک پرکنده را صبا دانست