وین مرده ریگ عشق

از ازدحام باران ، بیرون کشد مرا

روحم همیشه چون تن کودک برهنه است

سهمی که از تولد بردم ، برهنگی است

مجنون صفت به خلوت هامون کشد مرا

از بیم نیستی سخن آغاز می کنم

کاهم که در برابر آتش نشسته ام