مجنون صفت به خلوت هامون کشد مرا

روحم همیشه چون تن کودک برهنه است

سهمی که از تولد بردم ، برهنگی است

وین مرده ریگ عشق

از بیم نیستی سخن آغاز می کنم

کاهم که در برابر آتش نشسته ام

خاکم که گردباد به گردون کشد مرا