خاکم که گردباد به گردون کشد مرا

مجنون صفت به خلوت هامون کشد مرا

از بیم نیستی سخن آغاز می کنم

کاهم که در برابر آتش نشسته ام

ای رهروی که سر به گریبان کشیده ای

ای رهرو غریب

فریاد من برنده تر از نیزه در هواست