و او به وسعت ویرانی آنچنان افزود

و خط میخی بر جای نعل حیوان رست

شبی که زلزله از کوچه های عقل گذشت

چراغ سرخ خطر راه را بر اونگرفت

که کس شنانی از آبادی نخست نجست

شبی که زلزله در کاخ داد خانه گرفت

ز جام عدل چنان مست شد فرشته ی کور