که کس شنانی از آبادی نخست نجست

شبی که زلزله از کوچه های عقل گذشت

چراغ سرخ خطر راه را بر اونگرفت

و او به وسعت ویرانی آنچنان افزود

شبی که زلزله در کاخ داد خانه گرفت

ز جام عدل چنان مست شد فرشته ی کور

که زخمی از سر شمشیر بر تر ازو زد