که زخمی از سر شمشیر بر تر ازو زد

که کس شنانی از آبادی نخست نجست

شبی که زلزله در کاخ داد خانه گرفت

ز جام عدل چنان مست شد فرشته ی کور

و کفه های هماهنگ ، زیر و بالا رفت

به سنگ پستی ، سنجیده شد بلندی طبع

که دست سنگ قوی بود و پای شاهین سست