سوال چشم تو گویاست ، چون جواب در اوست

مرا به موی پریشان خویش پنهان کن

که روزگار ، سیاه است و انقلاب در اوست

مراد من ز چه پرسی به عشوه های کلام

تنم به سوختن خویش در تو خرسند است

ترا درنگ چه سودی دهد ؟ شتاب در اوست

تنت برهنگی ماه را به یاد آرد