تنم به سوختن خویش در تو خرسند است

که روزگار ، سیاه است و انقلاب در اوست

مراد من ز چه پرسی به عشوه های کلام

سوال چشم تو گویاست ، چون جواب در اوست

ترا درنگ چه سودی دهد ؟ شتاب در اوست

تنت برهنگی ماه را به یاد آرد

که چشمه سار درخشان ماهتاب در اوست