تنت برهنگی ماه را به یاد آرد

سوال چشم تو گویاست ، چون جواب در اوست

تنم به سوختن خویش در تو خرسند است

ترا درنگ چه سودی دهد ؟ شتاب در اوست

که چشمه سار درخشان ماهتاب در اوست

فروغ آتش خونت ز پوست می تابد

سپیده بین که شکرخند آفتاب در اوست