دست کسش بر آب نمی راند

خطی در انتهای زمان است

وین زورق نشسته به گل ، دیگر

چیزی به جز درنگ نمی داند

وقتی که می روی

در قاب کوچکی که به دیوار خانه است

عکس تو ، خنده بر لب می ماند