وقتی که می روی

وین زورق نشسته به گل ، دیگر

چیزی به جز درنگ نمی داند

دست کسش بر آب نمی راند

در قاب کوچکی که به دیوار خانه است

عکس تو ، خنده بر لب می ماند

وین کودکی که دیگر ، کودک نیست