چون دانه های آبله می خارند

در ریشه های چشمم می کارند

وز زهر نیش این پشگان در من

اندیشه های سرخ ورم کرده

حس می کنم که بالکن کوچک

بر هیچ پایه تکیه ندارد

چون زورقی بر آب ، روان است